Pod koniec zeszłego roku pisałem trochę o planach na ten rok. Część z nich była już nawet w toku — choćby wspomniany KON_gres (który odbędzie się za nieco ponad miesiąc) czy moja praca w zarządzie Związku Stowarzyszeń „Fandom Polski”. Obowiązków jest jednak więcej, a stawka wysoka. Obiecałem więc aktualizację i kilka wyjaśnień, dlaczego przez jakiś czas będzie mnie mniej dla rodzimego fandomu — i spieszę z ich przedstawieniem.

W grudniu 2025 roku światowa społeczność con-runnerów wybrała Lizbonę jako miasto goszczące nadchodzący SMOFcon, oznaczony numerem 43. Będzie to kolejny, po Sztokholmie, SMOFcon organizowany w Europie. W tym roku termin SMOFconu ponownie zbiega się z Nordconem, niemniej mam nadzieję, że mimo to jeszcze więcej osób zdecyduje się go odwiedzić — zwłaszcza że to właśnie na SMOFconie wzorowaliśmy nasz lokalny KON_gres.
​
Ponieważ tematyka organizacji konwentów, a także wspierania zarówno samych wydarzeń, jak i konwentorobów, jest mi bardzo bliska, dołączyłem do convention committee i będę pomagał w organizacji SMOFconu 43 w obszarze promocji.

Wspominałem już, że dołączyłem do grona osób zaangażowanych w bid Worldconu na rok 2029, którego celem jest powrót Worldconu do Dublina po dziesięciu latach. Teraz mogę powiedzieć więcej — nie tylko dołączyłem do zespołu organizacyjnego, ale także do convention committee w roli promotions division head, czyli koordynatora całej promocji bidu.
​
To zadanie niezwykle odpowiedzialne i być może największe wyzwanie w moim fandomowym życiu. Z jednej strony towarzyszy mi ogromna ekscytacja, z drugiej — niemały stres, mimo dużego doświadczenia w pracy nad promocją, zarówno konwentów, jak i konferencji naukowych czy innych inicjatyw.

Dołączyłem również do grona organizatorów kolejnej edycji Lajconika, choć w tym przypadku mój wkład będzie bardzo skromny i ograniczy się głównie do przygotowania projektów do druku oraz DTP — w szczególności koszulek i materiałów takich jak identyfikatory. Niestety, ilość pracy związanej z KON_gresem, a także z innymi wyżej wymienionymi konwentami, nie pozwala mi na większe zaangażowanie.

Warto też wspomnieć o konwentach, których nie organizuję, ale na których planuję się pojawić. Po pierwsze, kolejna edycja Rusthaven w Czechach, gdzie dane mi będzie skoordynować wyjazd całego Atomic Rats, a także innych frakcji postapo, które zdecydują się do nas dołączyć, by wspólnie stworzyć Polską Wioskę Postapo na tym wydarzeniu.

Następnie — nowe konwenty, na których pojawię się po raz pierwszy (o ile nic nie pokrzyżuje moich planów): Con-Ar, Namystica, Metropolcon (DE), Funcon, Pilkon oraz Jagacon. Łącznie sześć nowych wydarzeń.

I na koniec — być może trochę oszukałem, mówiąc, że nie będę zaangażowany w organizację konwentów w Polsce. Na razie jednak nie mogę powiedzieć nic więcej; wszystkie karty odsłonimy na KON_gresie.

Obecny rok powoli chyli się ku końcowi. Zgodnie z obietnicą, którą sam sobie złożyłem, liczba konwentów, w których miałem okazję wziąć udział, nieco się zmniejszyła — choć nieznacznie. Mimo to rok ten przyniósł aż 19 fantastycznych wydarzeń, w tym dwa zagraniczne.

Udało mi się dotrzeć na kilka zupełnie nowych imprez, takich jak Chorzowski Cosmicon czy Opolskie Spotkania Fantastyczne. Każdego roku stawiam sobie za cel odwiedzenie przynajmniej jednego nowego konwentu, więc pod tym względem 2025 rok wypada całkiem nieźle.

Jakie były najjaśniejsze punkty tego roku? Na pierwszym miejscu, bez wątpienia, Rusthaven — najlepszy konwent/festiwal o tematyce postapokaliptycznej, w jakim miałem okazję uczestniczyć, a być może obecnie najlepsze tego typu wydarzenie w Europie Centralnej. Organizatorzy Rusthaven właśnie ogłosili termin kolejnej edycji w 2026 roku. Nie zabraknie tam ani mnie, ani Atomic Rats, ani większej polskiej wioski post-apo. Mam szczerą nadzieję, że jeszcze więcej fanów postapokalipsy z innych frakcji zdecyduje się dołączyć do nas w Bratronicach w 2026 roku.

Pozostając w klimacie post-apo, kolejnym wydarzeniem wartym wspomnienia był Vault 47 — edycja III. Choć organizatorzy Vaulta 47 zapowiedzieli, że w 2026 roku nie będzie kontynuacji, nie można wykluczyć, że historia ta doczeka się jeszcze dalszego ciągu. Vault jest doskonałym przykładem tego, jak dobrze mają się LARPy w Polsce, udowadniając, że zainteresowanie Bethesdy relatywnie niewielkim LARP-em w kraju Europy Centralnej nie jest dziełem przypadku. Wiele miesięcy przygotowań przełożyło się na niezwykle wysoką jakość rekwizytów, narracji oraz scenografii. Naszym wkładem była raiderska eventówka, która okazała się największą eventówką ze stałym obozem na dwudniowym LARP-ie — czymś, o czym inne imprezy mogą jedynie pomarzyć.

Na koniec — ostatnie i stosunkowo niedawne wydarzenie, o którym nie wyobrażam sobie nie wspomnieć: SMOFcon. Po wielu latach udziału w naszych KON_gresach (w których uczestniczę od pierwszej edycji) wreszcie udało mi się dotrzeć na ich światowy odpowiednik, na którym zresztą wzorowaliśmy nasze wydarzenie. O SMOFconie pisałem więcej tutaj.

Listopad i grudzień przynoszą kilka istotnych wieści, które w znaczący sposób zdefiniują moją działalność fandomową w latach 2026–2029. Z pewnym smutkiem muszę przyznać, że będzie to wymagało mniejszego zaangażowania w lokalne konwenty. Choć wciąż mam nadzieję pojawiać się na kilku (a pewnie nawet kilkunastu) wydarzeniach rocznie, to od strony organizacyjnej moja pomoc zostanie w dużej mierze ograniczona do konsultacji, okazjonalnego wsparcia i działań „z doskoku”.

Po pierwsze — wspomniany już KON_gres. Po dziewięciu latach bardzo aktywnego uczestnictwa we wszystkich poprzednich edycjach nadszedł czas, by podwinąć rękawy i pomóc doprowadzić do skutku jubileuszowy, dziesiąty KON_gres. Jako jedna z sześciu osób stojących za nadchodzącą edycją, odpowiadam za całość promocji wydarzenia. Ta już trwa i udało nam się zrealizować kilka działań, które myślę wykraczają poza konwencjonalne działania konwentów.

O tym — a także o skali fandomów, ich historii oraz o tym, jak fandomy ze sobą współpracują — opowiem ze swojej perspektywy już na samym KON_gresie.​

Po drugie — ZSFP. Podczas Nordconu w Jastrzębiej Górze, na którym w tym roku nie mogłem się pojawić z uwagi na SMOFcon, członkowie ZSFP wybrali nowe władze. W ich składzie ponownie powierzono mi funkcję zastępcy prezesa ZSFP ds. komunikacji.

Mamy jasno określony plan działań na 2026 rok, którego celem jest uporządkowanie sytuacji związanej z KRS-em, uchwałami oraz zmianami statutowymi — wcześniej omówionymi i skonsultowanymi ze wszystkimi członkami. Ponadto mam własną wizję tego, co chciałbym zrealizować w ciągu nadchodzących dwóch lat kadencji. Nierozerwalnie wiąże się ona z pracą wykonaną na potrzeby KON_gresu oraz z stworzeniem największej i najbardziej aktualnej bazy oraz mapy fandomu w Polsce.

Po trzecie wreszcie — Dublin 2029. Dołączyłem do zespołu wolontariuszy bidu. Dublin jest obecnie jedynym kandydatem w wyścigu o organizację Worldconu w 2029 roku, niemniej promocja bidu wchodzi właśnie w kluczową fazę. Na niecałe dwa lata przed głosowaniem w Montrealu (na które również się wybieram) czeka nas tytaniczna praca, aby upewnić się, że Worldcon ponownie trafi do Irlandii — do Dublinu.

Na tej drodze przypadnie mi do odegrania bardzo ważna rola, o której opowiem więcej na początku 2026 roku.

W kolejnych latach planuję znacznie więcej uczestnictwa w konwentach międzynarodowych. Pierwszym na horyzoncie jest Eurocon w Berlinie (Metropolcon) — nieco wstyd się przyznać, ale będzie to mój pierwszy Eurocon w życiu. W grudniu przyszłego roku SMOFcon ponownie zawita do Europy, tym razem do Lizbony. Ekipa pod wodzą Esther przygotowuje znakomity konwent w Portugalii i nie ukrywam, że mam nadzieję dołożyć do niego swoją cegiełkę.

W 2027 roku odbędzie się Worldcon w Montrealu, a jeśli podczas Worldconu w Los Angeles Niemcy otrzymają prawa do organizacji kolejnej edycji, wówczas w 2028 roku spotkamy się w Norymberdze.

A tymczasem — wszystkiego najlepszego na święta, szczęśliwego Nowego Roku i do zobaczenia na konwentach.

W tym roku zdecydowałem się po raz drugi odwiedzić doroczny zjazd organizatorów konwentów z całego świata, podczas którego jednym z głównych tematów jest przyszłość Worldconów. W wydarzeniu uczestniczyłem już wcześniej, w czasie pandemii, kiedy odbywało się ono online, jednak nigdy wcześniej nie brałem w nim udziału osobiście. SMOFcon jest jednym z wędrujących konwentów – jego lokalizacja zmienia się z roku na rok i stosunkowo rzadko trafia do Europy. Tym bardziej żal byłoby nie skorzystać z okazji, zwłaszcza że oznaczało to dla mnie pierwszą wizytę w Szwecji.

Początki SMOFconu sięgają 1984 roku, kiedy odbyła się jego pierwsza oficjalna edycja, choć już w latach 70. miał miejsce jego protoplasta, zorganizowany w Nowym Jorku.

Sama nazwa pochodzi od skrótu SMOF, rozwijanego jako “Secret Masters of Fandom”, który odnosi się do osób zaangażowanych w organizację konwentów, często pracujących w cieniu samego wydarzenia.
​
Tegoroczna obecność w Sztokholmie oznaczała dla mnie moją nieobecność na Nordconie, który odbywał się w tym samym czasie i na którym podczas Rady Fandomu ZSFP, po raz drugi, zostałem wybrany przez członków ZSFP do Zarządu Związku (o czym będzie osobny wpis).

SMOFcon oznaczony numerem 42 odbył się w Sztokholmie w pierwszy weekend grudnia 2025 roku. Wzięło w nim udział około 130 osób z całego świata — wszyscy z ogromnym bagażem doświadczeń, często obejmującym wiele dekad zaangażowania w działalność fanowską, obejmującą uczestnictwo oraz wsparcie dla licznych Worldconów, Euroconów czy lokalnych Natconów. Na wydarzeniu pojawiły się również osoby stosunkowo niedawno zaangażowane w organizację fandomową (co i tak zazwyczaj oznacza już wiele lat pracy).

Polska reprezentacja liczyła łącznie 6 osób, co stanowi największą jak dotąd obecność przedstawicieli naszego fandomu w całej historii wydarzenia.
​
Konwent odbył się w centrum kultury Kulturhuset Dieselverkstaden, położonym w dzielnicy Sickla, nieco na uboczu tętniącego życiem centrum Sztokholmu. Warto zaznaczyć, że zarówno budynki konwentowe, jak i hotel, w którym mieszkaliśmy, zostały zaadaptowane z dawnych obiektów przemysłowych i fabryk, które dziś pełnią funkcję kulturowego serca dzielnicy Sickla.

Program konwentu składał się z dwóch głównych ścieżek programowych, dodatkowych spotkań i warsztatów stanowiących poniekąd trzecią linię programową oraz kilku kluczowych punktów głównych.
​
Tematyka SMOFconu koncentruje się głównie wokół Worldconów, choć z uwagi na fakt, że tegoroczna edycja odbywała się w Europie, nie zabrakło również tematów związanych z Euroconami. Na jednym z paneli (poświęconemu przyszłości SMOFconów i konwentów dla konwentorobów), w którym brałem udział jako panelista, dyskutowaliśmy nawet, czy rozwój programu SMOFconu nie powinien zmierzać w kierunku szerszych rozmów o konwentach jako takich, przy jednoczesnym zmniejszeniu nacisku na sam Worldcon. Zastanawiając się nad tym po panelu — trzygodzinne Worldconowe Q&A zostało w programie ustawione w taki sposób, że w tym czasie nie odbywał się żaden inny punkt. Dla porównania: podczas KON_gresu Rada Fandomu, trwająca dwie godziny, funkcjonuje równolegle z innymi punktami programu, zakładając, że nie każdy uczestnik musi być zainteresowany sprawami Polconu czy Nagrody Zajdla. W kontekście SMOFconu wydaje mi się to tematem wartym dalszej dyskusji, ponieważ obecne założenie konwentu jest takie, że każdy uczestnik wie, czym jest Worldcon i przyjeżdża z intencją omawiania właśnie jego. To nie jest oczywiście niczym złym, ale ogranicza przestrzeń dla osób zupełnie nowych w świecie organizacji konwentów lub jeszcze niezaznajomionych z samym Worldconem.

Brałem także udział jako panelista w dwóch innych dyskusjach, prezentując moją polską perspektywę. W jednej rozmawialiśmy o logistyce na konwentach — o tym, co należy, a co nie należy (lub nie powinno się) klasyfikować jako logistykę. W drugiej porównywaliśmy różne style organizacji programu konwentów, analizując różnice i podobieństwa w podejściach — głównie amerykańskim, polskim, norweskim i duńskim z uwagi na skład panelu.

Poza trzema panelami, w których występowałem jako panelista, uczestniczyłem również w co najmniej drugie tyle paneli jako część publiczności.

Poza wartościowym i interesującym programem, SMOFcon to przede wszystkim okazja do nawiązywania kontaktów i networkingu. Mając za sobą dwa Worldcony (2019 i 2024) oraz wstępne zaangażowanie w bid na rok 2029, miałem już wcześniej okazję spotkać i rozmawiać z prawie połową osób, które przybyły na tegoroczny SMOFcon. Mimo to poznałem też osobiście wiele nowych osób — chociażby część świeżo wybranego zarządu ESFS.

Networking obejmował również spotkania celowe — dobrym przykładem było robocze zebranie committee i staffu bidu Dublina na rok 2029.

Najjaśniejszym punktem wydarzenia było jednak, moim zdaniem, International Party, podczas którego aż osiem lokalnych fandomów z różnych krajów przygotowało  tzw. fan tables. Można było na nich dowiedzieć się więcej o tamtejszych fandomach, ich konwentach i fanach, a przy okazji spróbować lokalnych słodyczy i trunków. W imieniu Polski zaproponowałem, abyśmy znaleźli się wśród tych ośmiu krajów i choć nie udało nam się doprowadzić do tego, by głównym przysmakiem były pierogi, to przygotowana swojska kiełbasa, tatanka (drink na bazie Żubrówki i soku jabłkowego) oraz bogaty wybór naszych słodyczy okazały się wystarczającą zachętą, by wszyscy chętnie nas odwiedzali i wymieniali z nami kilka zdań. Stoisko wzbogaciły zdjęcia, opisy inicjatyw ZSFP, drobne upominki (konwentowa waluta Skierconu, ribbony) oraz opowiadane przez nas historie.

Wspomnianym centralnym punktem SMOFconu jest Q&A poświęcone przyszłym Worldconom i SMOFconom. To właśnie na tym spotkaniu wszystkie lokalne fandomy ubiegające się o organizację prezentują postępy prac, informują o swoich planach na kolejne miesiące lub lata, a także istnieje możliwość zgłoszenia się lub wyrażenia intencji zgłoszenia takiego bidu w najbliższym czasie.

Podczas tegorocznego Q&A przede wszystkim zaprezentowały się nowe bidy na kolejne lata: 2028 Norymberga (konkurencyjny wobec Brisbane w Australii i ConKigali w Rwandzie), 2032 Nantes w Francji oraz 2034 Glasgow w Wielkiej Brytanii. Najciekawszą rewelacją w tym zestawieniu był niemiecki bid na 2028 rok, zgłoszony zaledwie trzy lata przed planowaną datą wydarzenia.

Pojawiły się również propozycje przyszłych SMOFconów. Szczególnie dobrą wiadomością dla Europejczyków jest fakt, że w 2026 roku SMOFcon ponownie odbędzie się w Europie, tym razem w Lizbonie w Portugalii.

Tegoroczne Q&A zakończyło się, można powiedzieć, historycznym dla nas momentem. Choć wciąż nie jest to jeszcze zobowiązanie, wyrażona została bardzo mocna intencja. Pod koniec, po pytaniu Vincenta Docherty’ego, wielokrotnego koordynatora Worldconów, o to, czy ktoś chciałby zgłosić bid lub intencję bidu na przyszłe lata — na scenie pojawiłem się... ja. W imieniu małego zespołu, w ramach którego od roku pracujemy nad studium wykonalności, oficjalnie wyraziłem intencję zgłoszenia bidu Polski jako organizatora Worldconu w roku 2035.

Jako lokalny fandom znajdujemy się w kluczowym momencie swojego rozwoju. Ustabilizowaliśmy nasz Natcon po zmianach zaproponowanych w czasie pandemii, mamy prężnie działające środowisko organizatorów konwentów i wolontariuszy, a od Lonconu 3 coraz większa grupa osób aktywnie angażuje się we współpracę z zachodnim fandomem, w tym w organizację kolejnych europejskich Worldconów (2019, 2024), . Jesteśmy dużym środowiskiem, które każdego roku odpowiada za organizację imponującej liczby wydarzeń związanych z fantastyką.

Za dziesięć lat scena konwentów fantastycznych w Polce będzie obchodzić 50-lecie swojego istnienia. W 1985 roku odbył się bowiem pierwszy narodowy konwent — Polcon. Nie ma lepszego momentu, aby uczcić ten fakt, jednocześnie otwierając jeszcze bardziej nasz lokalny fandom na świat, przedstawiając polskich pisarzy i twórców - ale też fanów - całemu światu, a przy tym ucząc się od innych, budując nowe więzi.

Wciąż jesteśmy w fazie studium wykonalności. Na SMOFconie, dzięki wsparciu osób z Dublina i Glasgow, wiemy, że miejsce, w którym planujemy polski Worldcon, spełnia wymogi światowego fandomu, szczególnie pod kątem dostępności (accessibility). Może nie bez potencjalnych problemów, ale według osób, które przeanalizowały nasz plan i które mają ogromne doświadczenie w organizacji wcześniejszych europejskich Worldconów, nie ma w tym planie przeszkód, których nie bylibyśmy w stanie pokonać.

Przed nami jeszcze jeden ważny krok pracy w wąskim zespole, po którym — jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem — będziemy mogli szerzej przedstawić w Polsce naszą pełną wizję i plan. A w przyszłym roku, trzymając kciuki, mamy szansę sprawić, by pierwszy oficjalny bid Polski na Worldcon stał się rzeczywistością.

Te trzy dni spędzone w Sztokholmie były pełne doskonałych dyskusji, które dały sporo do myślenia — zarówno w kontekście wspomnianych wcześniej planów, jak i w odniesieniu do organizacji KON_gresu 2026, którego również jestem jednym z organizatorów.

Dodatkowo wracam ze Szwecji z przekonaniem, że Polska powinna rozważyć organizację SMOFconu w przyszłości, co oczywiście wymagałoby oficjalnego ubiegania się o tę możliwość. Dziesięć lat doświadczenia w organizacji KON_gresu, który nie jest w żaden sposób łatwiejszy do przeprowadzenia, daje mi pewność, że polski fandom spokojnie poradziłby sobie z tym wyzwaniem.

Byłaby to przy okazji kolejna okazja do integracji z międzynarodowym środowiskiem fanów. Może nie w 2026 roku, ale za kilka lat — o co z pewnością będę zabiegał wśród naszego lokalnego środowiska konwentorobów.

.

Tym razem nieco dłuższy tekst, bo obszerna relacja z postapo eventów w Czechach - Rusthaven. Oryginalny tekst na stronie AR dostępny tutaj.

W 2025 roku w Warszawie odbędzie się nowe wydarzenie na mapie fantastyki – Festiwal Elysium. Będzie to jego pierwsza edycja, o której być może nawet bym nie usłyszał, gdyby nie pewna kwestia problematyczna z perspektywy działań, które wspólnie podejmujemy w ramach polskiego fandomu fantastyki. Chodzi mianowicie o tegoroczny Polcon.
​
Decyzją Forum Fandomu podczas Coperniconu w 2024 roku, tegorocznym Polconem został warszawski Bazyliszek – lokalny konwent fantastyki organizowany przez Stowarzyszenie Avangarda. Niestety, zarówno Bazyliszek, jak i Festiwal Elysium zaplanowano na ten sam termin.

O terminie Festiwalu Elysium nie wiedzieliśmy we wrześniu 2024 roku — zapewne nie była go również świadoma sama Avangarda. Niemniej jednak, niewykluczone, że organizator Festiwalu, Marek Pastuszczak, miał już ten termin — mówiąc kolokwialnie — „zaklepany” w warszawskim EXPO, gdzie wydarzenie ma się odbyć.

W momencie, gdy Festiwal Elysium ogłosił się oficjalnie w mediach społecznościowych, a do fandomu dotarła informacja o pokrywającym się lipcowym terminie, wiele osób było zaskoczonych. Ja jednak nie miałem wątpliwości – kto naprawdę chce jechać na Polcon, ten na Polcon przyjedzie.

Wyobrażam sobie, że dla Avangardy to sytuacja trudna. To nie jest przypadek Coperniconu i Opolconu, które — choć często przypadają na ten sam weekend z powodu dostępności lokalnych obiektów — odbywają się w różnych miastach, więc kierują swoją ofertę do nieco innych grup uczestników.
Tymczasem Bazyliszek i Festiwal Elysium odbywają się nie tylko w tym samym czasie, ale i w tym samym mieście. To rodzi realne ryzyko, że nawet część osób z Warszawy może nie dotrzeć na Bazyliszka.

Ostatecznie, po ogłoszeniu tych informacji, wszyscy pogodziliśmy się z zaistniałą sytuacją i wróciliśmy do codziennych obowiązków. Organizator Festiwalu Elysium pisał nawet w odpowiedzi na komentarze, że może to i dobrze — będzie okazja, by w jeden weekend odwiedzić zarówno Festiwal Elysium, jak i Bazyliszka, szczególnie dla osób przyjeżdżających spoza Warszawy.

I tak pewnie zakończyłaby się ta historia, gdyby nie fragment ogłoszenia o współpracy z Festiwalem Elysium, który pojawił się w południe na Facebooku, w grupie Organizatorzy Imprez Fanowskich. Wcześniej krążył już w formie maila od organizatora Festiwalu, wysyłanego do potencjalnych partnerów.
​
Oto wspomniany fragment:

​Przede wszystkim nie rozumiem, jak można budować markę nowego przedsięwzięcia na potknięciach innych wydarzeń. Jeśli organizator w komunikacji z partnerami podkreśla: „chodźcie zrobić coś z nami, bo konkurencja zawodzi i nie jest warta uwagi”, to jedyne, co z takiej wiadomości zapamiętuję, to żółć i jad.
​
Nie zostanie mi w pamięci obraz „nowego, pracowitego i ambitnego” organizatora. Zamiast tego zapamiętam wytykanie błędów innym wydarzeniom, wybujałe ego, przechwałki o dokonaniach, których jeszcze nikt nie widział, bo za daną inicjatywą nie stoi nawet jedna zrealizowana edycja. Zapamiętam też brak merytorycznych argumentów — bo zamiast przedstawić konkretną wizję współpracy, pojawia się tylko krytyka konkurencji.

W komunikacji tej pojawia się również wątek Bazyliszka — niestety już nie w tak przyjaznym tonie, jak wcześniejsze sugestie, że „będzie można odwiedzić dwa wydarzenia w jeden weekend”.
​
Na początku pada tam stwierdzenie, że Bazyliszek to mały konwent. Tymczasem w zeszłym roku wzięło w nim udział dobrze ponad 1000 uczestników — trudno to nazwać „małym” wydarzeniem w konwentowej skali. Co więcej, mimo że ma za sobą dopiero kilka edycjy, już słyszałem o nim wiele dobrego, co zresztą skłoniło mnie do udziału w Bazyliszku w 2024 roku. Warto też podkreślić, że to właśnie Bazyliszek został wybrany przez Forum Fandomu jako Polcon 2025 — trudno o szybszą i bardziej znaczącą ścieżkę rozwoju dla relatywnie nowego wydarzenia.

Dodatkowo, po takiej krytycznej ocenie konkurencyjnego konwentu, autor komunikatu podkreśla, że sam jest „nowy, pracowity i ambitny”. Dla mnie brzmi to jak sugerowanie, że dziesiątki osób zaangażowanych w organizację Bazyliszka takimi cechami nie dysponują — a to uważam za niesprawiedliwe i krzywdzące.

Drogi organizatorze Festiwalu Elysium — w przeciwieństwie do Was, Stowarzyszenie Avangarda ma za sobą ponad dekadę doświadczenia w organizowaniu konwentów dla fanów fantastyki w stolicy kraju. Ich najnowszy konwent, Bazyliszek, który już okazał się sukcesem, tworzony jest całkowicie społecznie — nikt tu nikomu nie płaci, a całą inicjatywę napędza idea fandomu: od fanów dla fanów.

Na Wasze, podejrzewam, nieszczęście — wielu fanów fantastyki w Polsce to również Wasi potencjalni uczestnicy, wolontariusze, partnerzy promocyjni, wystawcy czy sponsorzy. A takie informacje, jak ta, rozchodzą się po fandomie z prędkością światła.

Mam szczerą nadzieję, że wieść o tym, w jaki sposób komunikujecie się z „potencjalnymi” partnerami i jak odnosicie się — w sposób zwyczajnie nie fair — do innych wydarzeń, także tych non-profit, organizowanych przez doświadczonych i zasłużonych ludzi, dotrze do każdego, komu leży na sercu dobro naszej społeczności.
I że dzięki tej słynnej „pracowitości i ambicji” każdy będzie mógł szybko wyrobić sobie zdanie na temat tego, czy warto Was wspierać — w jakiejkolwiek formie.